พ่อครับ รักของแม่จางแล้ว

เจตน์หอบหายใจแรง มองหญิงสาวใต้ร่างด้วยดวงตาปรือปรอยเพราะฤทธิ์เมา

"รดา..."

เสียงเรียกที่เปี่ยมด้วยรักลึกซึ้งทำให้ร่างบางชะงักกึก มือของอรวินท์ที่เกาะไหล่เขาอยู่บีบแน่นขึ้น ขอบตาร้อนผ่าว

ช่างน่าขันสิ้นดี เธอคือภรรยาที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมายของเจตน์แท้ๆ แต่ในยามที่อารมณ์พุ่งพล่านถึงขีดสุด เขากลับเรียกชื่อผู้หญิงอื่น!

อรวินท์กัดริมฝีปากแดงระเรื่อเบือนหน้าหนี ปล่อยให้เจตน์กระแทกกระทั้นใส่ร่างเธอโดยไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน

ผ่านไปเนิ่นนาน อรวินท์สวมชุดนอนเดินลงจากเตียง หันกลับไปมองเจตน์ที่หลับสนิท มุมปากยกยิ้มหยัน

เดิมทีคืนนี้เจตน์แจ้งเธอว่ามีนัดสังสรรค์จะไม่กลับบ้าน เธอนั่งอ่านหนังสือจนดึก อาบน้ำเสร็จออกมาถึงได้เห็นเจตน์นั่งพิงหัวเตียง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วห้อง

อรวินท์เป็นห่วงกลัวเขาจะนอนไม่สบาย จึงจะช่วยถอดเสื้อผ้า

แต่พอเธอขยับเข้าไปใกล้ เจตน์ก็คว้าข้อมือเธอไว้ กดลงบนเตียง ความป่าเถื่อนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

ในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง เสียงเรียก "รดา" ก็ทำลายฝันหวานของเธอจนพังทลาย!

อรวินท์แค่นหัวเราะ รู้สึกว่าตัวเองเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลก!

รดาเคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอ แม่เธอเสียตอนเธออายุหนึ่งขวบ พ่อแต่งงานใหม่ แม่เลี้ยงไม่ชอบหน้าเธอ พ่อจึงส่งเธอไปอยู่เชียงใหม่กับปู่ย่า จนกระทั่งท่านทั้งสองเสียชีวิต พ่อถึงได้รับเธอกลับมา

รดาคือเพื่อนที่เธอรู้จักตอนอยู่เชียงใหม่ พอกลับมาบ้าน รดาก็มาหาเธอที่บ้านบ่อยๆ เธอใช้เงินเก็บของตัวเองซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม เครื่องสำอางราคาแพงให้รดา

คิดไม่ถึงเลยว่า รดาจะแอบลักลอบคบชู้กับเจตน์!

เธอเคยคิดว่าค่ำคืนนี้เจตน์จะเป็นของเธอคนเดียว แต่สุดท้ายก็ไม่สมหวัง

ร้องไห้จนเหนื่อย อรวินท์เผลอหลับไปบนโซฟา

ตื่นเช้ามา คฤหาสน์เงียบสงบจนน่ากลัว ราวกับว่าเจตน์ไม่เคยปรากฏตัวที่นี่

หลังจากคืนนั้น เจตน์ก็เหมือนหายสาบสูญ ไม่กลับบ้านมานานมาก

หนึ่งเดือนต่อมา

"นายหญิงคะ ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้ว! ผลอัลตราซาวนด์ระบุว่าคุณได้ลูกแฝดค่ะ"

สูตินารีแพทย์ยื่นใบผลตรวจให้อรวินท์ พร้อมกล่าวแสดงความยินดี

อรวินท์รับใบผลตรวจด้วยมือที่สั่นเทา "ฉันท้องเหรอ? ดีจริง ๆ เลย!"

เธอลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าเปี่ยมสุข เจตน์รู้ข่าวนี้ต้องดีใจแน่ๆ!

หลังจากขอบคุณหมอซ้ำแล้วซ้ำเล่า อรวินท์ก็เดินออกจากห้องตรวจ

เธอเก็บอาการตื่นเต้นไม่อยู่ รีบกลับขึ้นรถ

คนขับรถมองเธอผ่านกระจกหลัง ถามอย่างนอบน้อมว่า "นายหญิงครับ กลับบ้านเลยไหมครับ?"

อรวินท์กำใบอัลตราซาวนด์แน่น ส่ายหน้าเบาๆ "ไม่กลับ ไปคฤหาสน์กิมไท้"

คนขับรถชะงัก อึกอักว่า "นายหญิงครับ แต่ที่นั่นมัน..."

อรวินท์ตีหน้านิ่ง เก็บใบอัลตราซาวนด์ลงกระเป๋า "ไม่เป็นไร ไปเถอะ"

เธออยากบอกข่าวดีนี้กับเจตน์เป็นคนแรก ส่วนคนอื่น เธอไม่มีเวลาไปสนใจ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถแล่นเข้าสู่เขตหมู่บ้านหรู มองดูคฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านเรียงราย หัวใจของอรวินท์ค่อยๆ ดิ่งลงเหว สีหน้าย่ำแย่

คฤหาสน์หลายสิบหลัง มีเพียงหลังเดียวที่เป็นของเจตน์ แต่นายหญิงของที่นี่กลับไม่ใช่เธอ!

รถค่อยๆ จอดสนิท ดึงสติเธอกลับมา

แววตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย สูดหายใจลึกก่อนลงจากรถ สาวใช้พาเธอไปที่สวนหลังบ้าน

ริมสระว่ายน้ำ รดาสวมชุดเดรสยาวผ้าชีฟองบางเบานั่งอยู่บนเก้าอี้

ภายใต้ผ้าบางๆ นั้น เรียวขาขาวสวยเหยียดตรง วับๆ แวมๆ

พอได้ยินเสียงฝีเท้า รดาเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความแปลกใจเล็กน้อย "เธอมาทำไม?"

ท่าทางดัดจริตอ่อนหวาน ราวกับวางมาดเป็นเจ้าของบ้าน

อรวินท์เชิดหน้า มองผู้หญิงที่เคยเป็นเพื่อนรักแต่ตอนนี้กลับมาพัวพันกับสามีเธอด้วยสายตาเย็นชา "ฉันมาหาเจตน์ มีธุระจะคุยกับเขา"

เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับรดา ตอนนี้ความต้องการที่จะเจอเจตน์พุ่งถึงขีดสุด

รดาใช้นิ้วเรียวหมุนดอกกุหลาบสีแดงสดในมือ ยิ้มเอียงอายยั่วยวน "พี่เจตน์เมื่อคืนเหนื่อยมาก ขอแล้วขออีก ตอนนี้กำลังหลับอยู่เลย"

อรวินท์ใจหายวาบ มองท่าทางได้ใจของรดาแล้วอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกหน้ากากนั่นทิ้งซะ!

โชคดีที่สติยังเหนืออารมณ์ เธอสูดหายใจลึก พยายามข่มใจ "เขาอยู่ห้องไหน?"

รดาเดินอ้อมมาตรงหน้าเธอ แววตาเยาะเย้ย "ขอโทษนะ ฉันบอกไม่ได้ หรือเธอจะกลับไปก่อน? รอพี่เจตน์กลับบ้านแล้วค่อยคุยกับเขา?"

คำพูดนี้เหมือนเอามีดมากรีดกลางใจอรวินท์ ตั้งแต่เจตน์เมาแล้วมีอะไรกับเธอคืนนั้น เขาก็ไม่กลับบ้านมาเดือนกว่าแล้ว

เธอชอบเจตน์มาตั้งแต่เด็ก แต่งงานกันมาสองปี พยายามทำหน้าที่นายหญิงให้ดีที่สุด ถึงใจเจตน์จะไม่ได้อยู่ที่เธอ เธอก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา

เธอไม่เคยคิดจะยอมแพ้เรื่องเจตน์ เพราะรักมาตั้งหลายปี

ยิ่งตอนนี้เธอท้อง ไม่อยากให้ลูกเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

ครั้งนี้ เธอต้องสู้เพื่อลูก

อรวินท์ตั้งสติ ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับรดา หันหลังจะเดินไป

เธอตั้งใจจะค้นหาทีละห้อง ต้องหาเจตน์ให้เจอให้ได้!

รดาหน้าตึงขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอ ตะคอกใส่ "อรวินท์ อย่ามาทำตัวหน้าด้านแถวนี้นะ! ที่นี่ถิ่นฉัน ไม่ใช่ที่ให้เธอมาอาละวาด!"

อรวินท์ร้อนใจอยากเจอเจตน์ ตวาดกลับเสียงต่ำ "รดา! ฉันต่างหากที่เป็นภรรยาเขา เธอมีสิทธิ์อะไรมาขวางไม่ให้ฉันเจอเจตน์!"

รดาแค่นหัวเราะ "อรวินท์ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนปีนขึ้นเตียงพี่เจตน์ ทำให้พี่เจตน์แต่งงานกับฉันไม่ได้ ป่านนี้ตำแหน่งนายหญิงเป็นของฉันไปแล้ว!"

อรวินท์ขอบตาแดงก่ำเมื่อถูกรื้อฟื้นเรื่องเก่า "รดา! ฉันกับเจตน์หมั้นกันมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างเมื่อสองปีก่อนฉันโดนวางยา ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน!"

เพราะเรื่องนั้น เจตน์ถึงเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ

ส่วนรดาที่เป็นเพื่อนรัก แทนที่จะปลอบใจ กลับฉวยโอกาสนี้แอบกินเจตน์ลับหลังเธอ!

ทำให้เธอต้องกลายเป็นตัวตลกของกรุงเทพฯ!

ดึงสติกลับมา คิดไปก็รังแต่จะเศร้าเปล่าๆ ตอนนี้เธอแค่อยากเจอเจตน์ บอกข่าวดีเรื่องลูก!

เธอสูดหายใจลึก "ปล่อย!"

จู่ๆ รดาก็เหลือบมองไปข้างหลังอรวินท์ ท่าทางเกรี้ยวกราดเมื่อกี้หายวับ กลายเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน "อร อย่าโกรธเลยนะ ฉันผิดเอง ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง แต่ลูกในท้องฉันไม่รู้อีโหน่อีเหน่นะ!"

บีบน้ำตาออกมาด้วยความน้อยใจสุดขีด

อรวินท์งง "รดา เธอพูดเรื่องอะไร?"

ท้อง? ลูก?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ยังไม่ทันที่อรวินท์จะตั้งตัว รดาก็ปล่อยมือที่ดึงเธอไว้ แล้วทิ้งตัวลงไปในสระว่ายน้ำ

"ช...ช่วยด้วย!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของรดาดังลั่นคฤหาสน์ น้ำแตกกระจายกระเซ็นโดนหน้าอรวินท์

อรวินท์ยืนแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก

"พวกคุณทำอะไรกัน!"

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

อรวินท์หันขวับ เจตน์วิ่งหน้าตื่นออกมาจากตัวบ้าน เขาสวมเชิ้ตสีดำ ดูดีสะดุดตาแม้อยู่กลางแดด

เขากระโดดลงสระโดยไม่ลังเล รีบอุ้มรดาไว้ด้วยสีหน้าเป็นห่วงสุดขีด "เป็นอะไรไหม?"

รดาซบเจตน์เหมือนนกปีกหัก ใบหน้าซีดเผือด แยกไม่ออกว่าน้ำตาหรือน้ำในสระ "พี่เจตน์ รดาปวดท้องจังเลยค่ะ"

สิ้นเสียง เลือดสีสดก็ย้อมน้ำในสระจนแดงฉาน

เจตน์เงยหน้าตวาดมองอรวินท์ตาขวาง "เธอทำอะไรเขา!"

อรวินท์ส่ายหน้าโดยอัตโนมัติ "ฉ...ฉันไม่ได้ผลักนะ เธอทำตัว..."

เจตน์โกรธจัด แววตาอำมหิต "เธอเห็นฉันตาบอดเหรอ?"

รดามือสั่นเทาเกาะเสื้อเชิ้ตเจตน์ "พี่เจตน์ ลูกของเรา... ลูก..."

เจตน์หน้าเสีย อุ้มรดาขึ้นจากสระอย่างทะนุถนอม ปลอบโยนเสียงนุ่ม "ไม่เป็นไรนะ เราไปโรงพยาบาลกัน"

หัวใจของอรวินท์เจ็บปวดรวดร้าว เหมือนโดนมีดแทง

เจตน์ไม่ให้โอกาสเธออธิบายเลยสักนิด ตัดสินประหารชีวิตเธอทันที!

เธอต่างหากที่เป็นนายหญิง!

มองดูเจตน์อุ้มรดาเดินไป อรวินท์ก้าวเข้าไปดึงชายเสื้อเขาเบาๆ อธิบายเสียงเครือ "เจตน์ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะ..."

เจตน์ที่ใจจดจ่ออยู่กับรดา สะบัดมือเธอออกอย่างแรง "ไสหัวไป! อย่ามายุ่งกับรดา!"

อรวินท์เซถลาเกือบล้ม ส่วนเจตน์ไม่แม้แต่จะปรายตามอง

เดินไปถึงประตู เจตน์หยุดฝีเท้า หันกลับมาอย่างช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน "ภาวนาให้รดาไม่เป็นอะไรจะดีกว่า ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"